Bellis perennis
Substancja czynna
Kwiat stokrotki (Bellidis flos)
Rok wprowadzenia do lecznictwa
XVI wiek
Grupa farmakologiczna
Surowiec roślinny o działaniu przeciwzapalnym i ściągającym.
Mechanizm działania
Przeciwzapalne, przeciwobrzękowe oraz ściągające.
Dostępne formy leku
Susz do naparów, wyciągi płynnych, nalewki, składniki maści i kremów, a także w preparaty homeopatyczne.
Narządy i układy, na które działa
Skóra i tkanka podskórna, drobne naczynia włosowate, a przy stosowaniu doustnym również błona śluzowa przewodu pokarmowego.
Dyscypliny medyczne stosujące substancję
Fitoterapia, medycyna rodzinna, dermatologia, kosmetologia.
Wzór chemiczny głównych związków czynnych
Surowiec zawiera wiele substancji czynnych. Przykładowo apigenina: C15H10O5
Kiedy warto sięgnąć po stokrotkę pospolitą?
Preparaty zawierające stokrotkę pospolitą stosuje się pomocniczo w łagodnych stanach zapalnych skóry, przy drobnych urazach, stłuczeniach i obrzękach. Zewnętrznie może być wykorzystywana w pielęgnacji cery wrażliwej oraz w preparatach poprawiających elastyczność skóry.
Doustnie napary bywają stosowane wspomagająco w łagodnych dolegliwościach ze strony przewodu pokarmowego oraz w celu wspierania łagodnego działania wspierającego funkcje wydalnicze
Jak prawidłowo stosować stokrotkę pospolitą?
Dawkowanie zależy od wybranej postaci. W przypadku naparu do stosowania wewnętrznego najczęściej zaleca się 1 do 2 łyżeczek suszonych kwiatów lub ziela zalać 200 ml wrzątku i parzyć pod przykryciem 15 do 20 minut. Tak przygotowany płyn można pić 2 do 3 razy dziennie po około pół szklanki, czyli 100 do 150 ml.
Odwar przygotowuje się z 1 łyżki stołowej surowca na 200 ml wody, gotując przez około 5 minut, następnie przecedzając. Może być stosowany zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie.
Do okładów i przemywań skóry wykorzystuje się mocniejszy napar, 1 łyżka suszonych lub 2 łyżki świeżych kwiatów na szklankę wody. Taką postać stosuje się miejscowo przy obrzękach, stłuczeniach, drobnych urazach oraz zmianach trądzikowych.
W preparatach homeopatycznych Bellis perennis zwykle stosuje się 5 granulek kilka razy dziennie, rozpuszczanych pod językiem, najlepiej między posiłkami.
Stosowanie powinno mieć charakter krótkotrwały i wspomagający.
Kiedy nie należy stosować stokrotki pospolitej?
Nie zaleca się stosowania w przypadku nadwrażliwości na rośliny z rodziny astrowatych. Ostrożność należy zachować u kobiet w ciąży i w okresie karmienia piersią, ze względu na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa.
Wpływ na działanie innych leków – interakcje
Brak dobrze udokumentowanych, istotnych klinicznie interakcji. W przypadku równoczesnego stosowania innych preparatów ziołowych lub leków o działaniu przeciwzapalnym warto zachować ostrożność.
Bezpieczeństwo stosowania
Stokrotka jest zwykle dobrze tolerowana. Działania niepożądane występują rzadko i mogą obejmować reakcje alergiczne skóry. Przy stosowaniu doustnym w dużych ilościach możliwe są łagodne dolegliwości żołądkowe.
Jak stokrotka pospolita wpływa na organizm?
Związki czynne zawarte w kwiatach działają przeciwzapalnie i przeciwobrzękowo, głównie poprzez modulowanie mediatorów zapalnych i stabilizację ściany naczyń włosowatych. Klinicznie może to przekładać się na zmniejszenie obrzęku, przyspieszenie regeneracji skóry oraz łagodzenie podrażnień.
Jak organizm przyswaja i eliminuje stokrotkę pospolitą?
Po podaniu doustnym związki aktywne wchłaniają się w przewodzie pokarmowym w stopniu zależnym od ich budowy chemicznej. Następnie ulegają przemianom w wątrobie.
Jak stokrotka pospolita rozprzestrzenia się w organizmie?
Po wchłonięciu składniki czynne transportowane są z krwią do tkanek docelowych, w których wykazują działanie biologiczne.
Proces przemian stokrotki pospolitej w organizmie
Flawonoidy i inne związki roślinne podlegają przemianom metabolicznym, takim jak sprzęganie z kwasem glukuronowym lub siarkowym.
Proces usuwania stokrotki pospolitej z organizmu
Metabolity wydalane są głównie z moczem, częściowo z żółcią. Przy stosowaniu w typowych dawkach nie obserwuje się kumulacji.


