Zdrowie
Dziecko
Higiena
Kosmetyki

Filtry

Zakres cenowy

Olaflurum

Substancja czynna

Olaflurum (Olaflurum)

Rok wprowadzenia do lecznictwa

1966

Grupa farmakologiczna

Organiczne związki fluoru o działaniu przeciwpróchniczym.

Mechanizm działania

Działanie przeciwpróchnicze oraz remineralizujące szkliwo.

Dostępne formy leku

Pasty do zębów, płukanki stomatologiczne, żele fluorkowe.

Narządy i układy, na które działa

Tkanki zębów, przede wszystkim szkliwo i zębina, a także środowisko jamy ustnej.

Dyscypliny medyczne stosujące daną substancję

Stomatologia zachowawcza, stomatologia dziecięca, profilaktyka stomatologiczna.

Wzór chemiczny

C27H60F2N2O3

Produktów:1
Wysyłka dzisiaj InPost
ELMEX Żel do fluoryzacji 25 g
Produkt dostępny w magazynieProdukt dostępny

ELMEX Żel do fluoryzacji 25 g

26,86 zł

Kiedy warto sięgnąć po olaflurum?

Preparaty zawierające olaflurum stosuje się przede wszystkim w profilaktyce próchnicy zębów. Substancja ta jest szczególnie przydatna u osób z podwyższonym ryzykiem rozwoju ubytków, na przykład przy częstym spożyciu cukrów prostych, niewystarczającej higienie jamy ustnej lub suchości w jamie ustnej. Preparaty z aminofluorkami mogą być także stosowane u pacjentów noszących aparaty ortodontyczne.

Jak prawidłowo stosować olaflurum?

Najczęściej olaflurum stosuje się w postaci pasty do zębów przeznaczonej do codziennej higieny jamy ustnej. Zaleca się szczotkowanie zębów dwa razy dziennie przez około 2 minuty. W niektórych sytuacjach stomatolog może zalecić dodatkowe stosowanie płukanek lub żeli fluorkowych zawierających aminofluorki. Regularność stosowania ma kluczowe znaczenie dla utrzymania odpowiedniego poziomu fluorków w środowisku jamy ustnej.

Kiedy nie należy stosować olaflurum?

Przeciwwskazaniem do stosowania preparatów zawierających olaflurum jest nadwrażliwość na aminofluorki lub inne składniki preparatu. Ostrożność zaleca się u małych dzieci, które mogą połykać pastę do zębów w trakcie szczotkowania.

Wpływ na działanie innych leków - interakcje

Olaflurum stosowany miejscowo w jamie ustnej wykazuje niewielkie ryzyko interakcji z innymi lekami. W przypadku połknięcia preparatu jony fluorkowe mogą wchodzić w reakcje z jonami wapnia, magnezu oraz glinu obecnymi w przewodzie pokarmowym, co może zmniejszać ich wchłanianie.

Bezpieczeństwo stosowania olaflurum

Preparaty zawierające aminofluorki uznawane są za bezpieczne przy prawidłowym stosowaniu zgodnie z zaleceniami producenta. Działania niepożądane występują rzadko i najczęściej mają łagodny charakter. Nadmierna ekspozycja na fluorki, szczególnie w okresie rozwoju uzębienia, może prowadzić do fluorozy.

Jak olaflurum wpływa na organizm?

Na poziomie komórkowym jony fluorkowe dostarczane przez aminofluorki uczestniczą w procesie remineralizacji szkliwa. Związki te sprzyjają odkładaniu minerałów w strukturze szkliwa oraz zmniejszają tempo jego demineralizacji. Jednocześnie ograniczają aktywność enzymów bakteryjnych odpowiedzialnych za metabolizm cukrów w płytce nazębnej. Dzięki temu zmniejsza się produkcja kwasów organicznych prowadzących do uszkodzenia szkliwa.

Jak organizm przyswaja i eliminuje olaflurum?

W przypadku stosowania miejscowego w jamie ustnej większość substancji działa bezpośrednio na powierzchni zębów. Niewielka ilość może zostać połknięta i wchłonięta w przewodzie pokarmowym. Wchłonięte jony fluorkowe są następnie transportowane wraz z krwią do różnych tkanek organizmu. Około 50 procent wchłoniętych fluorków odkłada się w kościach oraz zębach.

Jak olaflurum rozprzestrzenia się w organizmie?

Po wchłonięciu jony fluorkowe mogą odkładać się w tkance kostnej oraz w rozwijającym się szkliwie zębów. Największe znaczenie kliniczne ma jednak miejscowe działanie substancji w jamie ustnej.

Proces przemian olaflurum w organizmie

Aminofluorki nie ulegają klasycznym przemianom metabolicznym w takim stopniu jak wiele leków organicznych. W organizmie dochodzi przede wszystkim do uwalniania jonów fluorkowych, które mogą wbudowywać się w struktury mineralne zębów oraz kości.

Proces usuwania olaflurum z organizmu

Fluorki obecne w organizmie eliminowane są głównie przez nerki wraz z moczem. Niewielkie ilości mogą być również wydalane z potem oraz śliną. Dzięki tym mechanizmom utrzymywana jest równowaga pomiędzy wchłanianiem a usuwaniem jonów fluorkowych.

Powiązane kategorie